Testy taśm przenośnikowych weryfikują, czy zakupiona taśma spełnia uzgodnione wymagania konstrukcyjne, mechaniczne i eksploatacyjne. Testy podstawowe potwierdzają jakość produktu, taśmy tkaninowe i z linkami stalowymi wymagają odrębnych kontroli konstrukcyjnych, a specjalne gatunki wymagają odpowiednich testów wydajnościowych. Przed rozpoczęciem produkcji należy potwierdzić metodę testowania, warunki i wymaganą dokumentację.
1. Co testujemy, aby zweryfikować jakość taśmy przenośnikowej
Badania taśm przenośnikowych powinny weryfikować ich nośność, właściwości gumy, integralność połączeń oraz rzeczywistą konstrukcję. Wymagane testy zależą od karkasu taśmy, gatunku produktu, zastosowania oraz specyfikacji zakupu.
Przed porównaniem wyników należy potwierdzić lokalizację i wymiary próbki, czas przechowywania przed badaniem, temperaturę i wilgotność w laboratorium, prędkość maszyny, zastosowane obciążenie, metodę obliczeniową oraz wartość akceptacji. Dane te mogą się różnić w zależności od metody badania, dlatego w poniższych sekcjach wyjaśniono procedurę fizyczną bez przypisywania jednego, uniwersalnego ustawienia numerycznego.
1.1 Wytrzymałość i wydłużenie pasa
1.1.1 Wytrzymałość na rozciąganie na całej grubości
W przypadku taśmy przenośnikowej z tkaniny, próbka wzdłużna jest cięta na całej grubości taśmy. Laboratorium mierzy jej pierwotną szerokość, oznacza długość pomiarową i zaciska oba końce w maszynie rozciągającej. Próbka musi pozostać wyrównana z kierunkiem ciągnięcia, aby nie skręcała się ani nie wyślizgiwała z uchwytów.
Maszyna ciągnie próbkę z prędkością wymaganą przez wybraną metodę, aż do osiągnięcia maksymalnej siły lub pęknięcia. Maksymalna siła jest rejestrowana i przeliczana na wytrzymałość na rozciąganie na całej grubości za pomocą wymaganego obliczenia, zazwyczaj opartego na sile na jednostkę szerokości próbki.
Test ten weryfikuje, czy cała osnowa tkaniny osiąga wymagany stopień wytrzymałości. Dopuszczalna grubość okładki, twardość i odporność na ścieranie nie są w stanie zrekompensować niewystarczającej wytrzymałości osnowy.
1.1.2 Wydłużenie przy zerwaniu
Wydłużenie przy zerwaniu jest mierzone podczas tej samej próby rozciągania. Znaczniki lub tensometr śledzą zmianę długości pomiarowej wraz ze wzrostem siły rozciągającej. Laboratorium rejestruje wydłużenie, gdy próbka osiąga punkt zerwania zdefiniowany wybraną metodą.
Wynik opisuje ostateczną odporność na odkształcenia całej próbki pasa tkaninowego. Niższa wartość nie oznacza automatycznie lepszej jakości. Należy ją ocenić w odniesieniu do materiału osnowy, konstrukcji warstw, wytrzymałości pasa i zakupionej specyfikacji.
1.1.3 Wydłużenie przy obciążeniu odniesienia
Podczas próby rozciągania laboratorium rejestruje również wzrost długości pomiarowej, gdy siła osiąga zdefiniowane obciążenie odniesienia. Obciążenie to należy obliczyć lub dobrać zgodnie z metodą podaną w specyfikacji zamówienia.
Ten wynik pokazuje, jak osnowa wydłuża się przed osiągnięciem stanu zerwania. Może on pomóc w ocenie zachowania naprężenia , zapotrzebowania na podciąganie i stabilności pasa. Nie pozwala jednak bezpośrednio przewidzieć dokładnego wydłużenia zamontowanego pasa, ponieważ na wydłużenie w warunkach pracy wpływają również naprężenie robocze, zachowanie się połączeń, czas pracy i układ podciągania.
Wytrzymałość na rozciąganie na całej grubości ocenia karkas tkaniny i próbkę całego pasa. Wytrzymałość na rozciąganie gumy okładkowej ocenia mieszankę gumową . Weryfikacja obejmuje różne części pasa przenośnika.
1.2 Właściwości fizyczne gumy osłonowej
Osłona ma bezpośredni kontakt z transportowanym materiałem, amortyzuje odkształcenia i chroni osnowę. Dlatego testy taśm przenośnikowych muszą uwzględniać mieszankę gumową niezależnie od wytrzymałości całej taśmy.
1.2.1 Wytrzymałość gumy na rozciąganie
Z gumy osłonowej lub odpowiedniej kompozytowej blachy testowej wycina się próbkę w kształcie hantli lub paska. Jej szerokość i grubość roboczą mierzy się przed zamocowaniem obu końców w maszynie rozciągającej.
Maszyna ciągnie próbkę z ustaloną prędkością, aż do jej pęknięcia. Maksymalna siła i pierwotne pole przekroju poprzecznego służą do obliczenia wytrzymałości gumy na rozciąganie.
Wynik ten ocenia odporność mieszanki na uszkodzenia rozciągające. Niedostateczna wartość może zwiększyć ryzyko pęknięć, przecięć, propagacji pęknięć i przedwczesnego zużycia powłoki.
1.2.2 Wydłużenie gumy przy zerwaniu
Wydłużenie gumy przy zerwaniu jest zazwyczaj rejestrowane podczas tego samego badania, które stosuje się do pomiaru wytrzymałości gumy na rozciąganie. Laboratorium mierzy pierwotną długość pomiarową i jej wzrost w momencie zerwania próbki gumy, a następnie wyraża zmianę w procentach.
Większe wydłużenie nie oznacza automatycznie dłuższej trwałości mieszanki. Wynik musi być zrównoważony wytrzymałością na rozciąganie, twardością, odpornością na ścieranie, odpornością na starzenie oraz rodzajem transportowanego materiału.
1.2.3 Twardość gumy
Do pomiaru twardości próbkę gumy umieszcza się na płaskim, sztywnym podłożu. Musi ono mieć wystarczającą grubość, aby powierzchnia podłoża nie wpływała na odczyt.
Wybrany wgłębnik jest dociskany pionowo do gumy. Odczyt wykonuje się po wymaganym czasie kontaktu. Należy wykonać kilka pomiarów w różnych miejscach, z dala od krawędzi próbki i poprzednich punktów wgłębienia. W raporcie należy podać zastosowaną skalę twardości.
Twardość wpływa na wgniatanie, elastyczność, odkształcenie, reakcję na cięcie i odporność na uderzenia. Twardsza mieszanka może być bardziej odporna na wgniatanie, ale nadmierna twardość może zmniejszyć elastyczność. Wymagana wartość powinna być dostosowana do rodzaju mieszanki i jej zastosowania.
1.2.4 Gęstość gumy
Jedną z powszechnych metod pomiaru gęstości jest ważenie czystej próbki gumy w powietrzu, a następnie ważenie jej po zanurzeniu w cieczy o znanej gęstości. Gęstość oblicza się na podstawie różnicy między tymi dwoma pomiarami.
Temperatura cieczy powinna pozostać stabilna, a z powierzchni próbki należy usunąć pęcherzyki powietrza, ponieważ oba te czynniki mogą zmienić wynik.
Gęstość jest przydatna głównie do sprawdzenia, czy powtarzane partie są zgodne z zatwierdzonym materiałem. Nieoczekiwana zmiana może wskazywać na różnice w proporcjach wypełniacza, mieszaniu, składzie lub surowcach. Sama wyższa gęstość nie świadczy o lepszej jakości gumy.
Wytrzymałość na rozciąganie, wydłużenie, twardość, gęstość i odporność na ścieranie gumy należy oceniać łącznie. Jedna korzystna wartość może maskować nieodpowiednią równowagę w całej mieszance.
1.3 Odporność na ścieranie
Przed badaniem ścieralności laboratorium mierzy wymiary, masę i gęstość próbki wymagane przez wybrane obliczenia. Następnie próbka jest dociskana do wyznaczonej powierzchni ściernej z ustaloną siłą i przesuwana o wymaganą odległość lub liczbę cykli.
Po badaniu usuwa się luźne zanieczyszczenia, a próbkę ponownie mierzy się lub waży. Utratę materiału można określić jako utratę masy, utratę objętości, zużycie względne lub wskaźnik odporności na ścieranie.
W sprawozdaniu należy określić:
- Sprzęt ścierny i powierzchnia ścierna
- Siła przyłożona do próbki
- Odległość podróży lub liczba cykli
- Czy próbka się obraca
- Format obliczeń i wyników
Wyników uzyskanych przy zastosowaniu różnych procedur ścierania nie należy bezpośrednio porównywać. Laboratoryjne badania ścieralności są szczególnie istotne w przypadku rudy, kamienia, kruszywa, piasku, klinkieru, węgla i innych materiałów sypkich o właściwościach ściernych.
Wynik pomaga zweryfikować wybraną mieszankę pokrycia, ale nie pozwala na niezależne przewidywanie żywotności taśmy przenośnika . Kształt cząstek, rozmiar bryły, wysokość załadunku, siła uderzenia, prędkość taśmy, konstrukcja zsypu, ciśnienie środka czyszczącego i wilgotność materiału również wpływają na rzeczywiste zużycie.
1.4 Przyczepność pasa tkaninowego
Taśmy przenośnikowe z tkaniny łączą w sobie wiele warstw tekstylnych i gumowych. Testy przyczepności określają, czy warstwy te są odporne na rozdzielenie po wulkanizacji.
1.4.1 Przyczepność warstw
Z pasa odcinany jest podłużny pasek, a następnie dwie sąsiednie warstwy tkaniny są ręcznie rozdzielane na jednym końcu, tworząc sekcje zaciskowe. Jedna warstwa jest mocowana w każdym uchwycie maszyny rozciągającej.
Uchwyty rozsuwają się ze stałą prędkością, a maszyna rejestruje siłę potrzebną do dalszego odrywania warstw na zadaną odległość. W zależności od wybranej metody, raport może zawierać dane dotyczące średniej przyczepności, minimalnej przyczepności lub obu tych parametrów.
Niedostateczne przyleganie warstw zwiększa ryzyko rozwarstwienia wewnętrznego, lokalnego rozdzielenia się warstw i postępującego uszkodzenia konstrukcji.
1.4.2 Przyczepność okładki do korpusu
Przygotowanie jest podobne, ale gumowa osłona jest oddzielana od pierwszej warstwy tkaniny. Osłona i osnowa są zaciskane oddzielnie i odrywane, podczas gdy maszyna rejestruje siłę na całej wymaganej długości odrywania.
Ten wynik weryfikuje, czy gumowa powłoka pokrywająca pozostaje trwale połączona z korpusem tekstylnym. Niska wartość może zwiększyć ryzyko odklejania się powłoki, jej rozwarstwiania i przedwczesnego odsłonięcia korpusu.
Badanie wytrzymałości na rozciąganie weryfikuje wytrzymałość wzmocnienia lub gumy. Badanie przyczepności weryfikuje, czy oddzielne elementy konstrukcyjne pozostają połączone. Obie te właściwości są wymagane do oceny tkaniny przenośnikowej.
1.5 Wytrzymałość i wiązanie linki stalowej
Badania taśm przenośnikowych z linkami stalowymi muszą oddzielnie oceniać ich wytrzymałość na rozciąganie oraz ich połączenie z otaczającą gumą. Średnica i rozstaw linek potwierdzają jedynie ich fizyczną konstrukcję.
1.5.1 Wytrzymałość na zerwanie linki stalowej
W powszechnie stosowanej metodzie pasowo-próbkowej, z taśmy przenośnika wycina się podłużną próbkę zawierającą kilka linek. Otaczające je linki są przecinane lub odciążane w odcinku testowym, tak aby wybrana linka centralna przenosiła obciążenie rozciągające.
Oba końce próbki są zaciskane, a maszyna ciągnie z wymaganą prędkością, aż do zerwania linki testowej. Laboratorium rejestruje siłę zrywającą dla każdej prawidłowej próbki. Średnia siła, ilość linki i nominalna szerokość pasa mogą następnie zostać wykorzystane do obliczenia wytrzymałości wzdłużnej pasa, jeśli jest to wymagane przez wybraną metodę.
Test ten pozwala ustalić, czy samo zbrojenie stalowe osiąga wymaganą wytrzymałość. Prawidłowa średnica, skok i układ prętów nie mogą wykazać wytrzymałości na zerwanie bez wyniku rozciągania.
1.5.2 Wytrzymałość na wyciąganie linki stalowej
Do testu wyciągania przygotowuje się próbkę pasa z linką stalową o określonej długości, wciąż osadzoną w otaczającej ją gumie. Wolny koniec linki jest odsłonięty, aby można go było chwycić niezależnie od części gumowej.
Maszyna wyciąga sznur z gumy z wymaganą prędkością i rejestruje najwyższą siłę osiągniętą podczas wyciągania. Niektóre metody bezpośrednio podają siłę wyciągania, podczas gdy inne obliczają wytrzymałość wiązania na podstawie długości osadzonego sznura.
Do badania można użyć oryginalnej próbki lub próbki poddanej określonemu procesowi nagrzewania, jeśli specyfikacja zamówienia wymaga obu warunków. Wynik ten pozwala ocenić połączenie kordu z gumą oraz przenoszenie obciążeń wewnętrznych.
Kord może osiągnąć wystarczającą wytrzymałość na zerwanie, mimo słabej przyczepności do gumy. Silna przyczepność nie jest w stanie zrekompensować braku osiągnięcia przez kord określonej siły zerwania. Te dwa testy odpowiadają na odrębne pytania jakościowe.
1.6 Wymiary i konstrukcja pasa
Kontrola wymiarów i konstrukcji potwierdza, czy dostarczona taśma przenośnikowa fizycznie odpowiada zamówionemu projektowi. Kontrole te należy przeprowadzać niezależnie od badań mechanicznych i właściwości gumy.
1.6.1 Taśmociąg tkaninowy
Szerokość pasa mierzy się w poprzek pasa w kilku punktach wzdłużnych. Całkowitą grubość sprawdza się w wielu punktach na całej szerokości pasa, unikając widocznych uszkodzeń lub zniekształceń.
Grubość górnej i dolnej okładki można sprawdzić na podstawie przygotowanego przekroju poprzecznego lub próbki z końca pasa. Ten sam przekrój można wykorzystać do policzenia warstw tkaniny i sprawdzenia układu osnowy. Rodzaj tkaniny należy również zweryfikować pod kątem zgodności ze specyfikacją produkcyjną i dokumentacją materiałową.
Nieprawidłowa grubość okładki zmienia dostępny zapas zużycia. Nieprawidłowa liczba warstw lub rodzaj tkaniny zmienia parametry wytrzymałości i wydłużenia dostarczonego pasa.
1.6.2 Taśmociąg z linką stalową
Szerokość i grubość całkowita mierzone są w kilku punktach. Grubość okładki można sprawdzić na podstawie przygotowanego przekroju, stosując metodę pomiaru wymaganą dla danego zamówienia.
Próbka przekroju poprzecznego pozwala laboratorium zbadać średnicę sznura, odstępy między sznurami, ilość sznurów, wyrównanie oraz grubość górnej i dolnej pokrywy. Jeśli projekt wymaga kontroli nieniszczącej, metodę kontroli i wykrywalne wady należy określić przed rozpoczęciem produkcji.
Prawidłowe wymiary nie są dowodem wytrzymałości na zerwanie sznurka ani połączenia sznurka z gumą. Potwierdzają one, że konstrukcja fizyczna jest zgodna z zamówioną specyfikacją.
1.7 Odporność na uderzenia
W przypadku badania udarności próbkę pasa umieszcza się na układzie podparcia zdefiniowanym w planie badania. Znana masa o określonym kształcie uderzacza jest zrzucana z ustalonej wysokości lub maszyna udarowa przykłada znaną ilość energii.
W raporcie należy uwzględnić:
- Masa uderzenia i kształt uderzacza
- Wysokość zrzutu lub zastosowana energia
- Układ podtrzymujący próbki
- Miejsce uderzenia
- Liczba uderzeń
- Metoda oceny uszkodzeń
Po uderzeniu próbkę bada się pod kątem przecięć, wgnieceń, przebić, uszkodzeń tkaniny, uszkodzeń stalowego kordu i trwałych odkształceń. W przypadku porównywania kilku próbek, wszystkie wymienione ustawienia muszą pozostać takie same.
Badanie odporności na uderzenia jest bardziej istotne w przypadku dużych brył, wysokich spadków ładunku, punktów rozładunku kruszarek , operacji górniczych i przenośników w kamieniołomach. Różni się ono od badania ścieralności: ścieranie mierzy stopniową utratę materiału, podczas gdy badanie udarności ocenia uszkodzenia spowodowane krótkim obciążeniem o dużej energii.
Jeśli wydajność uderzeniowa ma znaczenie, należy podać przewidywany rozmiar bryły, maksymalną masę bryły, wysokość załadunku oraz układ strefy załadunku. Te dane pozwolą na odzwierciedlenie ryzyka uszkodzenia przenośnika w konfiguracji testowej.
Łącznie testy te weryfikują wytrzymałość taśmy, właściwości gumy, przyczepność, konstrukcję i odporność na uszkodzenia fizyczne. Testowanie taśm przenośnikowych staje się przydatne, gdy procedura, zarejestrowany wynik i wartość akceptacji odpowiadają specyfikacji uzgodnionej dla Państwa zamówienia.
2. Specjalne testy wydajnościowe taśm przenośnikowych
Pas może spełniać wymagania dotyczące wytrzymałości, przyczepności, twardości i wymiarów, a mimo to ulegać przedwczesnemu uszkodzeniu w wymagającym zastosowaniu. Gorący klinkier, materiał zanieczyszczony olejem, rozruch w zimie i zawiesina chemiczna niszczą gumę poprzez różne mechanizmy. Specjalne testy taśm przenośnikowych uwzględniają te specyficzne dla danego zastosowania zagrożenia.
Każdy gatunek specjalny wymaga odpowiedniego testu. Odporność na ciepło ocenia się poprzez starzenie termiczne, natomiast odporność na zimno koncentruje się bardziej na elastyczności i pękaniu. Testy olejowe i chemiczne badają zmiany zachodzące w gumie po kontakcie z określonym medium. Wybrana procedura określa próbkę, ustawienia ekspozycji, mierzone właściwości oraz oblicza wynik.
2.1 Badanie odporności na ciepło
Odporność cieplną zazwyczaj ocenia się poprzez porównanie właściwości gumy przed i po starzeniu termicznym. Wytrzymałość na rozciąganie, wydłużenie i twardość mierzy się na oryginalnej gumie osłonowej. Kolejną grupę próbek podgrzewa się w temperaturze i przez czas wymagany przez wybraną procedurę.
Po podgrzaniu próbki są wyjmowane i pozostawiane do ostygnięcia na określony czas regeneracji. Następnie ponownie mierzy się te same właściwości fizyczne. Wyniki mogą być wyrażone jako zachowana wytrzymałość na rozciąganie, zachowane wydłużenie lub zmiana twardości. Niektóre specyfikacje zakupowe wymagają również sprawdzenia pod kątem utraty przyczepności, pęknięć, stwardnienia, pęcherzy lub rozwarstwienia.
Test w piecu zapewnia powtarzalny sposób porównywania odporności na starzenie różnych związków. Nie odtwarza on jednak wszystkich zmian temperatury zachodzących na pracującym przenośniku.
W celu przeprowadzenia odpowiedniego testu należy podać normalną i szczytową temperaturę materiału, czas kontaktu, częstotliwość załadunku, wielkość cząstek oraz dostępny czas chłodzenia. Temperatury transportowanego materiału nie należy traktować bezpośrednio jako temperatury pieca. Prędkość taśmy, głębokość materiału, odstęp między załadunkami oraz chłodzenie po stronie powrotnej wpływają na rzeczywistą temperaturę osiąganą przez taśmę.
2.2 Badanie odporności na płomienie
Testy płomieniowe badają zachowanie próbki pasa podczas zapłonu i po usunięciu płomienia. Próbki są przygotowywane w wymaganym kierunku, z osłonami zachowanymi lub usuniętymi, zgodnie z wybraną procedurą.
Po usunięciu źródła zapłonu laboratorium rejestruje czas dopalania i żarzenia. Niektóre procedury obejmują również kontrolę przepływu powietrza lub ponownego zapłonu. Raport może zawierać wynik dla każdej próbki, całkowity czas oraz najwyższą wartość jednostkową.
Konstrukcja próbki musi zostać opisana w raporcie. Wynik uzyskany z próbki po demontażu nie może być traktowany jako wynik dla próbki kompletnej taśmy. Bezpieczeństwo przeciwpożarowe przenośnika taśmowego zależy również od nagromadzenia materiału, zatarcia rolek, ciepła tarcia, usterek elektrycznych i wentylacji.
2.3 Badanie rezystancji elektrycznej
Badanie rezystancji elektrycznej rozpoczyna się od czystej próbki, która była przechowywana przez wymagany czas w określonej temperaturze i wilgotności. Wilgoć, kurz, olej i zanieczyszczenia powierzchni mogą znacząco zmienić mierzoną rezystancję.
Elektrody umieszcza się na powierzchni pasa, zachowując wymaganą odległość, siłę nacisku i materiał stykowy. Laboratorium przykłada określone napięcie i rejestruje odczyt po upływie określonego czasu. W celu identyfikacji nierównomiernych wyników można wykonać kilka pomiarów w różnych pozycjach.
Jeśli w osłonach nośnych i pasowych zastosowano różne materiały, każda powierzchnia może wymagać osobnego testu. Należy również oddzielnie podać rezystancję elektryczną i ognioodporność. Wynik testu ogniowego nie potwierdza właściwości antystatycznych.
2.4 Badanie odporności na olej
Przed przeprowadzeniem testu zanurzeniowego w oleju , laboratorium rejestruje masę, wymiary i inne wymagane właściwości fizyczne próbki, takie jak wytrzymałość na rozciąganie, wydłużenie, twardość i szybkość zmiany objętości. Następnie próbkę zanurza się w określonym oleju i utrzymuje w określonej temperaturze przez określony czas.
Po zanurzeniu nadmiar oleju jest usuwany zgodnie z predefiniowaną procedurą. Próbka może wymagać okresu rekonwalescencji przed ponownym wykonaniem pomiaru. Raport może zawierać dane dotyczące masy, objętości, twardości, wytrzymałości na rozciąganie, wydłużenia, stanu powierzchni i stopnia odkształcenia.
Rodzaj oleju, temperatura i czas muszą być jasno określone. Na przykład chińska norma GB/T 1690 klasyfikuje oleje według ASTM nr 1, IRM 902 i IRM 903.
2.5 Badanie odporności na zimno
Odporności na niskie temperatury nie da się określić za pomocą jednego, ogólnego pomiaru. Odpowiedni test zależy od tego, jakie właściwości musi spełniać pas w niskich temperaturach.
- Badanie kruchości lub udarnościsprawdza, czy guma pęka pod wpływem nagłej deformacji lub uderzenia.
- Gięcie na zimno lub zginaniesprawdza, czy pas jest wystarczająco elastyczny, aby można go było przeciągnąć wokół kół pasowych.
- Badanie rozciągania w niskiej temperaturzemierzy zmianę wytrzymałości i wydłużenia, gdy guma jest zimna.
Próbki gumowe lub z pasami o pełnej grubości są schładzane, aż do osiągnięcia wymaganej temperatury w całym odcinku testowym. Następną operację należy wykonać, gdy próbka pozostaje zimna. Próbka, która nagrzewa się podczas przenoszenia, może dać wynik niezgodny z wybraną temperaturą.
W zależności od procedury, raport powinien określać temperaturę i czas kondycjonowania, grubość próbki, średnicę trzpienia, kąt gięcia, energię uderzenia lub prędkość rozciągania. Dane te wyjaśniają, jaki rodzaj zachowania w niskiej temperaturze został oceniony.
Przy doborze pasa należy uwzględnić najniższą temperaturę pracy, przewidywaną temperaturę po długim postoju, najmniejszą średnicę koła pasowego oraz to, czy przenośnik uruchamia się pod obciążeniem. Pas nieruchomy i pas obciążony, uginający się wokół koła napędowego, podlegają różnym naprężeniom podczas zimnego rozruchu.
2.6 Badanie odporności chemicznej
Badanie odporności chemicznej ma wartość praktyczną tylko wtedy, gdy medium narażenia jest jasno określone. Określenia „odporny na działanie kwasów”, „odporny na działanie zasad” lub „odporny na działanie chemikaliów” same w sobie nie opisują substancji atakującej pas.
Laboratorium najpierw rejestruje masę, objętość, twardość, wytrzymałość na rozciąganie lub inne uzgodnione wartości bazowe próbki. Następnie próbka jest poddawana działaniu zidentyfikowanej substancji chemicznej o wymaganym stężeniu, temperaturze i czasie trwania. Po ekspozycji jest płukana lub wycierana zgodnie z procedurą, suszona lub pozostawiana do regeneracji, a następnie ponownie mierzona.
Ocena końcowa może obejmować:
- Zmiana masy lub objętości
- Wytrzymałość na rozciąganie i zachowanie wydłużenia
- Zmiana twardości
- Obrzęk, pęcherze, pęknięcia lub zmiękczenie powierzchni
- Lepkość, przebarwienia lub widoczne rozwarstwienie
Należy podać nazwę chemiczną, stężenie, temperaturę roboczą, czas kontaktu i częstotliwość ekspozycji. Pomocne jest również określenie, czy materiał jest cieczą, mokrym ciałem stałym, czy zawiesiną. Należy uwzględnić mieszaniny chemikaliów i środków czyszczących, jeśli mają one regularny kontakt z taśmą.
Badanie narażenia na działanie substancji chemicznych pozwala ocenić pogorszenie stanu spowodowane przez wybrane medium. Jeśli zawiesina zawiera również ostre lub ścierne cząstki stałe, nadal wymagane są oddzielne badania ścierności lub mechaniczne.
Badania specjalne powinny odpowiadać parametrom określonym w specyfikacji zakupu. Raport z badań powinien określać próbkę, warunki ekspozycji, mierzoną właściwość, metodę obliczeniową oraz uzgodnioną wartość odbioru.
3. Jak testuje się gotowe taśmy przenośnikowe
Testowanie taśm przenośnikowych zazwyczaj odbywa się po produkcji. Konstrukcja i klasa wydajności gotowej taśmy decydują o tym, jakie testy są wymagane.
Taśmy przenośnikowe tkaninowe i taśmy przenośnikowe z linkami stalowymi wymagają różnych kontroli konstrukcyjnych. Jednak odpowiednie testy wytrzymałości, przyczepności, gumy okładkowej i wymiarów stanowią część rutynowej kontroli produktu gotowego. Testy te są przeprowadzane jako standardowe kontrole jakości, a nie są dobierane oddzielnie dla każdego zamówienia.
Specjalne testy wydajności są dodawane, gdy pas jest produkowany z właściwościami odpornymi na ciepło, płomienie, ładunki elektrostatyczne, oleje, niskie temperatury lub chemikalia. Klient może również określić dodatkowe testy dla nowego lub powtarzanego zamówienia.
Po przeprowadzeniu testów, każdy wynik jest porównywany z wymaganiami produktu lub specyfikacją podaną w zamówieniu. Gotowy pas może zostać wydany po zakończeniu wszystkich wymaganych testów i spełnieniu odpowiednich kryteriów akceptacji. Wszelkie niezgodności muszą zostać zweryfikowane i rozwiązane przed wysyłką.
4.Wniosek
Testy taśm przenośnikowych weryfikują, czy gotowa taśma ma wymaganą wytrzymałość, przyczepność, właściwości pokrycia, wymiary i parametry specjalne. Taśmy tkaninowe i z linkami stalowymi wymagają innych rutynowych kontroli, natomiast taśmy odporne na ciepło, płomienie, ładunki antystatyczne, oleje, niskie temperatury i chemikalia wymagają odpowiednich testów wydajności.
Żaden pojedynczy wynik nie może reprezentować ogólnej jakości taśmy przenośnikowej. Przed wprowadzeniem gotowego produktu na rynek analizujemy wszystkie odpowiednie wyniki testów.
Aby otrzymać wycenę, prosimy o przesłanie nam typu pasa, szerokości, długości, klasy wytrzymałości, grubości okładki, transportowanego materiału, warunków pracy oraz wymaganych testów. Potwierdzimy, że konstrukcja pasa jest odpowiednia dla Państwa zastosowania.
5Często zadawane pytania dotyczące testowania taśm przenośnikowych
5.1 Dlaczego wytrzymałość pasa i wytrzymałość gumy na rozciąganie są podawane w różnych jednostkach?
Wytrzymałość pasa na całej grubości jest zazwyczaj wyrażana jako siła na jednostkę szerokości, np. N/mm. Wartość ta reprezentuje obciążenie wzdłużne przenoszone przez osnowę. Wytrzymałość gumy otuliny na rozciąganie jest wyrażana jako naprężenie, zazwyczaj w MPa, w oparciu o pole przekroju poprzecznego próbki gumy. Wyniki te opisują różne komponenty i nie można ich bezpośrednio przeliczyć.
5.2 Co pokazuje wydłużenie przy sile odniesienia?
Wydłużenie przy sile odniesienia mierzy, o ile próbka pasa rozciąga się pod określonym obciążeniem poniżej punktu zerwania. Pomaga nam to ocenić sprężystość związaną z naprężeniem i ruchem powrotnym. Wydłużenie przy zerwaniu rejestruje odkształcenie w momencie zerwania próbki. Te dwa wyniki opisują różne etapy reakcji pasa na rozciąganie.
5.3 Czy większa twardość gumy oznacza lepszą odporność na ścieranie?
Wyższa twardość świadczy jedynie o tym, że guma jest bardziej odporna na wgniecenia. Odporność na ścieranie zależy również od elastyczności, odporności na rozdarcie, składu mieszanki, dyspersji wypełniacza i wulkanizacji. Twarda powłoka może nadal szybko tracić materiał lub pękać pod wpływem uderzenia. Należy porównać twardość z wynikami odporności na ścieranie, rozciąganie i wydłużenie.
5.4 Dlaczego oddzielnie testujemy przyczepność okładki do karkasu i warstwy do warstwy?
Testy te oceniają różne interfejsy łączenia. Przyczepność otuliny do osnowy pokazuje, jak mocno guma otuliny pozostaje połączona z pierwszą warstwą wzmacniającą. Przyczepność warstwowa mierzy wiązanie między sąsiednimi warstwami tkaniny. Pas może dobrze funkcjonować na jednym interfejsie, a jednocześnie ulegać rozwarstwieniu na innym, więc wyniki nie mogą się wzajemnie zastąpić.
5.5 Jaka jest różnica między wytrzymałością na zerwanie a wytrzymałością na wyrywanie linki stalowej?
Wytrzymałość na zerwanie stalowego kordu mierzy nośność wzmocnienia. Wytrzymałość na wyrywanie mierzy wiązanie między kordem a otaczającą go gumą na określonym odcinku. Mocny kord może nadal mieć słabą przyczepność gumy, podczas gdy dobra wytrzymałość na wyrywanie nie jest w stanie zrekompensować niewystarczającej wytrzymałości kordu. Obie te właściwości wpływają na integralność pasa ze stalowym kordem.
5.6 Dlaczego porównuje się właściwości przed i po narażeniu na działanie ciepła, oleju lub substancji chemicznych?
Specjalne testy wydajności oceniają, jak bardzo materiał zmienia się po ekspozycji. Sama wartość końcowa może ukryć pierwotny stan gumy. Zachowanie wytrzymałości i wydłużenia, zmiana twardości, pęcznienie lub zmiany masy i objętości wyraźniej pokazują stopień pogorszenia. Obserwacje wizualne, takie jak pękanie, pęcherzenie i mięknięcie, dostarczają dodatkowych dowodów.
