1. Lokalne uszkodzenia spowodowane oparzeniem podczas transportu w wysokiej temperaturze
Taśma przenośnikowa odporna na ogień transportuje ciała stałe o wysokiej temperaturze, ograniczając jednocześnie lokalne przypalenia, utratę powłoki i uszkodzenia pod powierzchnią . Jeśli taśma przenośnikowa odporna na ogień nadal będzie się zapiekać, szeroka odporność na starzenie cieplne może nie być wystarczająca. Problem ten jest szczególnie istotny w przypadku rozżarzonych do czerwoności materiałów sypkich rozładowywanych z huty stali w temperaturze dochodzącej do 500°C.
2. Uszkodzenia spowodowane oparzeniami wykraczające poza starzenie cieplne
2.1 Starzenie cieplne i lokalne przypalenie
Konwencjonalne taśmy przenośnikowe odporne na wysoką temperaturę są zazwyczaj stosowane do temperatur materiału wynoszących około 200–250°C, w zależności od gatunku taśmy i warunków pracy. Omawiana tutaj taśma przenośnikowa odporna na wysoką temperaturę została zaprojektowana do pracy w temperaturach wykraczających poza ten zakres. Może ona transportować cieplejsze materiały, tolerować wyższe krótkotrwałe skoki temperatury w środowisku materiału i procesu oraz mieć bezpośredni kontakt z żarzącymi się na czerwono ciałami stałymi podczas transportu. W zastosowaniach o wyższej temperaturze roboczej temperatura materiału może sięgać 500°C. Krótkotrwałe skoki temperatury materiału mogą przekraczać 500°C.
W związku z tym oba typy pasów są narażone na różne rodzaje uszkodzeń termicznych:
- Starzenie cieplne:Ciągłe narażenie powoduje twardnienie i utratę elastyczności gumy osłonowej. Na powierzchni pasa pojawiają się również rozległe pęknięcia.
- Miejscowe przypalenie:Bezpośredni kontakt z rozżarzonymi grudkami lub skoncentrowanymi gorącymi cząsteczkami łatwo tworzy wżery i strefy ablacji. Górna powłoka staje się miejscowo cieńsza, a silny kontakt może spowodować spalenie części gumy.
- Łączne obrażenia:W wyższych temperaturach roboczych mogą wystąpić rozległe pęknięcia, którym mogą towarzyszyć skoncentrowane wżery spalenizny i lokalna ablację.
Różnica wykracza zatem poza wygląd wżerów przypaleniowych. Gumowa taśma przenośnikowa odporna na ciepło chroni taśmę w konwencjonalnym zakresie temperatur gorących materiałów. Taśma odporna na przypalenie rozszerza zakres temperatur użytkowych, jednocześnie ograniczając szybkie uszkodzenia spowodowane bezpośrednim kontaktem z żarzącym się, czerwonym materiałem. Ta kombinacja właściwości chroni powłokę i opóźnia przedostawanie się ciepła do wnętrza konstrukcji.
2.2 Uszkodzenia pod osłoną
Górna warstwa stanowi pierwszą warstwę ochronną między gorącym materiałem a karkasem pasa. Miejscowa ablacja zmniejsza jej efektywną grubość, pozostawiając mniej gumy, co spowalnia wymianę ciepła. Wraz z pogłębianiem się uszkodzeń, ciepło łatwiej dociera do warstw łączących i karkasu.
Na podstawie ponad 20-letniego doświadczenia Tiantie Przemysłowa przyczepność międzywarstwowa jest najczęstszym słabym punktem pasów odpornych na ciepło. To wyzwanie związane z klejeniem wynika z rodzaju i wewnętrznych właściwości mieszanki gumowe odporne na ciepłoKontrola procesu może zmniejszyć ryzyko, ale nie jest w stanie wyeliminować samego ograniczenia materiałowego.
W przypadku uszkodzenia połączenia wewnętrznego okładka może oddzielić się od karkasu lub poszczególne warstwy karkasu mogą zacząć się rozwarstwiać. Dalsze uszkodzenia mogą spowodować lokalne rozwarstwienie i odsłonięcie wzmocnienia. Utrata ochrony otaczającej gumy przez karkas powoduje utratę integralności strukturalnej i lokalnej nośności.
Widoczny wżer spalenizny nie pokazuje, czy wiązanie pod nim pozostaje nienaruszone. Głębokość wypalenia ma zatem większe znaczenie niż sam wygląd powierzchni. Ograniczenie głębokości penetracji pozwala zachować większą warstwę ochronną i zmniejsza ryzyko przedostania się ciepła do konstrukcji nośnej pasa.
3. Główne materiały i konstrukcja pasa
Reakcja pasa na kontakt z rozgrzanym do czerwoności materiałem zależy od czterech elementów: związku powłokowego, struktury chroniącej przed ciepłem, szkieletu i związku łączącego warstwy międzywarstwowe.
3.1 Elementy gumowe pokrywy głównej
Taśmociąg z gumy odpornej na ogień wykorzystuje SBR, EPM i EPDM, aby zapewnić ochronę przed przypaleniem i odporność na ciepło.
- Kauczuk butadienowo-styrenowy (SBR):W odpowiednio zaprojektowanym związku zwęglającym, SBR tworzy stabilną zwęgloną warstwę pod wpływem bezpośredniego spalania płomieniem lub kontaktu z gorącym spiekiem. Jego właściwości zwęglające i niska cena sprawiają, że jest to jeden z podstawowych materiałów chroniących przed bezpośrednim spaleniem.
- Kauczuk etylenowo-propylenowy (EPM):EPM zapewnia odporność na wysokie temperatury i starzenie termiczne. W porównywalnych warunkach mieszania i utwardzania, oferuje lepszą odporność termiczną niż EPDM. Jest stosowany głównie w celu poprawy odporności powłoki na wysokie temperatury.
- Kauczuk etylenowo-propylenowo-dienowy (EPDM):EPDM zapewnia odporność na starzenie cieplne, zachowując jednocześnie elastyczność wymaganą do zginania kół pasowych i ciągłego ruchu pasa. Zapewnia również większą elastyczność w procesie utwardzania i przetwarzania związków chemicznych.
Krzemionka i inne wypełniacze wzmacniające poprawiają wytrzymałość na rozciąganie, odporność na zużycie , odporność na rozdarcie i stabilność strukturalną. Wspierają powłokę w kontakcie z wysoką temperaturą, obciążeniami i ścieraniem materiału.
Środki zwęglaniowe pomagają powierzchni utworzyć ochronną warstwę zwęgloną. Składniki izolacyjne na bazie minerałów spowalniają przenoszenie ciepła przez gumę.
Układ materiałów jest prosty. SBR i elementy zwęglające zapobiegają bezpośredniemu przypalaniu. EPM i EPDM zapewniają odporność na temperaturę na całej powierzchni powłoki. Mieszanka zaprojektowana do obu warunków łączy te funkcje.
3.2 Ochrona pokrywy i bariery termiczne
Pokrywa robocza kontroluje głębokość wypalenia i zapobiega spaleniu lub zerwaniu dużych ilości gumy podczas kontaktu z rozgrzanym do czerwoności materiałem. Zachowanie większej grubości powłoki chroni warstwy znajdujące się pod nią.
Odsłonięta powierzchnia pod wpływem intensywnego ciepła tworzy zwęgloną warstwę. Warstwa ta ogranicza bezpośrednie przenikanie ciepła i chroni nienaruszoną gumę poniżej. Wymaga również odpowiedniej stabilności, aby wytrzymać ścieranie materiału, uderzenia obciążenia i wielokrotne zginanie koła pasowego.
Bariera termiczna pod osłoną roboczą spowalnia transfer ciepła w kierunku osnowy i warstw łączących. Gorący materiał opuszcza pas, zanim nadmierne ciepło dotrze do jego wewnętrznej struktury.
W przypadku bezpośredniego kontaktu z rozgrzanym do czerwoności materiałem, pas posiada powłokę roboczą odporną na przypalenie oraz wewnętrzną barierę termiczną. Warstwa wierzchnia zapobiega przypalaniu, a bariera chroni spoiwo i osnowę.
3.3 Materiały karkasowe do pasów trudnopalnych
W taśmociągach odpornych na ogień stosuje się trzy główne struktury szkieletu.
- Korpus z siatki metalowej:Integralna metalowa spiralna siatka jest podstawowym rozwiązaniem w przypadku bezpośredniego, intensywnego kontaktu z rozgrzaną do czerwoności masą. Zapewnia ona niskie wydłużenie, odporność na przebicie, odporność na rozdarcie i elastyczność wokół kół pasowych.
Ta konstrukcja jest szczególnie odpowiednia do ciężkich, ostrych i rozżarzonych brył. Metalowy korpus zachowuje swoją podstawową strukturę po wystawieniu powierzchni na działanie intensywnego ciepła.
Niektóre konstrukcje z integralną metalową siatką łączą metalowe elementy wątku bezpośrednio w miejscu łączenia. Dzięki odpowiedniej konstrukcji osnowy i procesowi wulkanizacji , połączenie może zachować do 100% wytrzymałości osnowy.
- Korpus z kordu stalowego: Konstrukcja z linką stalową jest stosowana w systemach transportu dalekobieżnego, wysokonapięciowego i o dużej przepustowości. Jej wysoka wytrzymałość na rozciąganie wzdłużne i niskie wydłużenie umożliwiają transport ciężkich, gorących materiałów na długich trasach przenośnika.
Przewody są całkowicie zatopione w spoiwie łączącym metal z gumą. Gruba powłoka robocza i bariera termiczna zapobiegają przedostawaniu się nadmiernego ciepła do przewodów i otaczającej je gumy.
- Korpus z tkaniny EP: Zastosowania tkaniny EP włókno poliestrowe w kierunku osnowy i przędza poliamidowa w kierunku wątku. Zapewnia dobrą elastyczność i przepuszczalność, niższy ciężar pasa, konwencjonalne przetwarzanie połączeń.
Tkanina EP jest stosowana w systemach transportu bliskiego i średniego zasięgu o umiarkowanym naprężeniu roboczym. W tej konstrukcji, odporna na palenie powłoka górna i bariera termiczna zapewniają główną ochronę przed materiałem o wysokiej temperaturze.
- Korpus z siatki metalowej:Integralna metalowa spiralna siatka jest podstawowym rozwiązaniem w przypadku bezpośredniego, intensywnego kontaktu z rozgrzaną do czerwoności masą. Zapewnia ona niskie wydłużenie, odporność na przebicie, odporność na rozdarcie i elastyczność wokół kół pasowych.
Siatka metalowa to główny wybór w przypadku silnego bezpośredniego przypalenia i dużych, rozżarzonych brył. Linka stalowa jest stosowana, gdy przenośnik wymaga również większej wytrzymałości, większego zasięgu i większej przepustowości. Tkanina EP zapewnia elastyczną i ekonomiczną konstrukcję do transportu na krótkie i średnie odległości.
3.4 Związki wiążące międzywarstwowo
Mieszanka klejowa zmienia się wraz ze strukturą karkasu. Pasy z metalową siatką i linkami stalowymi wykorzystują mieszankę metalowo-gumową, która otacza wzmocnienie i łączy się z powierzchnią metalu. Pasy EP wykorzystują kalandrowaną gumę pomiędzy warstwami tkaniny oraz pomiędzy karkasem a okładkami.
Powszechnie stosowane są dwa systemy wiązania.
- Całkowicie odporny na palenie system gumowy:W pokrywie roboczej oraz wewnętrznych warstwach łączących lub osadzających zastosowano gumę odporną na palenie. Taka struktura zapewnia dodatkową ochronę termiczną po przeniknięciu ciepła poza górną pokrywę.
Wielu nabywców wybiera ten system do intensywnego transportu materiałów sypkich, szczególnie gorących, oraz do zapewnienia dodatkowej ochrony. Jego wadą jest długotrwała przyczepność międzywarstwowa. Mieszanki odporne na ciepło i zwęglanie zazwyczaj zapewniają słabszą przyczepność niż dedykowane kleje gumowe. Wielokrotne nagrzewanie, chłodzenie, naprężanie i zginanie kół pasowych zwiększają ryzyko rozwarstwienia.
- Konwencjonalna kalandrowana guma wiążąca z grubszą warstwą wierzchnią:W tej konstrukcji zastosowano wysoce przyczepną kalandrowaną gumę wokół karkasu i zwiększono grubość odpornej na palenie górnej powłoki.
Grubsza warstwa opóźnia przenoszenie ciepła do warstwy wiążącej. Konwencjonalna masa wiążąca zapewnia mocniejszą i bardziej stabilną przyczepność, jednocześnie obniżając koszt materiału całego pasa.
- Całkowicie odporny na palenie system gumowy:W pokrywie roboczej oraz wewnętrznych warstwach łączących lub osadzających zastosowano gumę odporną na palenie. Taka struktura zapewnia dodatkową ochronę termiczną po przeniknięciu ciepła poza górną pokrywę.
W trudnych warunkach, wymagających długotrwałego narażenia na działanie wysokiej temperatury, skoncentrowanego, rozgrzanego do czerwoności materiału stałego lub zatrzymywania taśmy z obciążeniem, stosuje się system gumy całkowicie odpornej na palenie. Do transportu ciągłego, w którym gorący materiał szybko opuszcza taśmę, a priorytetem jest długotrwała przyczepność, stosuje się konwencjonalną, kalandrowaną gumę wiążącą z grubszą warstwą wierzchnią.
4. Transport spieku rozgrzanego do czerwoności w hutach stali
Taśmociąg odporny na palenie, zainstalowany za punktem zrzutu spieku, otrzymuje ciągły strumień rozgrzanego do czerwoności materiału. W tym zastosowaniu większość transportowanego spieku pozostaje rozgrzana do czerwoności, tworząc ciągłe warunki przypalenia w całym odcinku transportowym.
4.1 Bezpośredni kontakt ze spiekiem w temperaturach do 500°C
W niniejszym artykule wartość 500°C odnosi się do temperatury utrzymywanej przez spiek w momencie dotarcia do taśmy. Nie odnosi się ona do chwilowego szczytu temperatury, temperatury wewnątrz pieca ani temperatury mierzonej na powierzchni taśmy po zetknięciu.
W tej temperaturze taśma transportuje bezpośrednio dużą objętość rozgrzanego do czerwoności spieku. Każda sekcja ruchomej taśmy przyjmuje materiał w punkcie załadunku i pozostaje z nim w kontakcie aż do momentu rozładowania. Ciepło nadal przenika do górnej pokrywy przez cały ten czas.
Głównym wymogiem jest odporność na bezpośrednie przypalenie. Odporna na przypalenie taśma przenośnikowa kontroluje szybkość i głębokość uszkodzeń okładki, utrzymuje wystarczającą ilość gumy ochronnej nad karkasem i spowalnia przenoszenie ciepła do struktury wewnętrznej. Jest to wymóg eksploatacyjny dla taśmy przenośnikowej do materiałów rozgrzanych do czerwoności.
Temperaturę materiału należy rejestrować w miejscu, w którym spiek dociera do taśmy. Temperatura zmierzona wcześniej w procesie nie odzwierciedla rzeczywistych warunków styku, jeśli materiał przechodzi przez urządzenia kruszące, przesiewające, magazynujące lub chłodzące przed załadunkiem.
4.2 Ciepło i uderzenie w punkcie obciążenia
Punkt załadunku jest zamocowany w systemie przenośników, a taśma przesuwa się pod nim w sposób ciągły. Kolejne odcinki taśmy przechodzą przez ten punkt i odbierają ciepło oraz uderzenia wytwarzane przez spadający spiek.
Duże kawałki uderzają w okładkę z większą siłą. Ostre krawędzie przecinają i żłobią gumę, a większa wysokość upadku zwiększa energię uderzenia. Jednocześnie rozgrzana do czerwoności powierzchnia spieku naciska na okładkę i przenosi skoncentrowane ciepło do uszkodzonego obszaru.
Uszkodzenia mechaniczne zmniejszają efektywną grubość okładki. Ciepło przenika przez pozostałą gumę szybciej, zwiększając głębokość przepaleń i przybliżając obciążenie termiczne do osnowy i warstw łączących.
Wygląd uszkodzeń dostarcza użytecznych informacji na temat stanu załadunku:
- Głębokie, nieregularne wżery spalenizny związane są z dużymi, rozżarzonymi do czerwoności kawałkami.
- Ciągły spalony pasek podąża za skoncentrowanym strumieniem materiału.
- Cięcia z przypalonymi lub stwardniałymi krawędziami są wynikiem jednoczesnego działania ostrego materiału i wysokiej temperatury.
Ponieważ punkt uderzenia pozostaje w tym samym miejscu na całej szerokości przenośnika, uszkodzenia często rozwijają się wzdłuż tego samego odcinka podłużnego taśmy. Nie utrzymują się one w jednym nieruchomym punkcie ruchomej taśmy.
4.3 Czas przebywania i ograniczenia chłodzenia wodnego
Czas przebywania materiału rozpoczyna się w momencie, gdy spiek osiada na taśmie, a kończy w momencie jej opuszczenia w punkcie rozładowania. W tym czasie materiał przemieszcza się wraz z taśmą, przekazując ciepło do osłony.
Dłuższa odległość transportu lub niższa prędkość taśmy wydłużają ten czas kontaktu. Zablokowanie, utrudniony wyładunek i zatrzymanie taśmy pod obciążeniem powodują poważniejsze problemy, ponieważ rozgrzany do czerwoności spiek pozostaje w kontakcie z tym samym odcinkiem taśmy przez dłuższy czas.
Niektóre systemy transportu wykorzystują natryski wodne w celu obniżenia temperatury spieku podczas transportu. Natrysk może schłodzić odsłoniętą powierzchnię i usunąć widoczną czerwoną poświatę z części materiału. Jednak rzeczywisty efekt chłodzenia jest ograniczony w wielu warunkach pracy hut stali.
Na podstawie ponad 20 lat Tiantie Podczas wizyt klientów w zakładach przemysłowych, kurz i drobne cząsteczki często blokują otwory dysz natryskowych w wymagających warunkach pracy. Powoduje to ograniczenie przepływu wody z poszczególnych dysz i nierównomierne pokrycie warstwą materiału.
Woda również najpierw dociera do odsłoniętej górnej warstwy. Spiek znajdujący się pod powierzchnią pozostaje rozgrzany do czerwoności, zwłaszcza gdy warstwa materiału jest gruba lub zawiera duże fragmenty. Ten dolny materiał pozostaje w bezpośrednim kontakcie z taśmą przenośnika, nawet gdy widoczna powierzchnia już ostygła.
Zraszanie wodą częściowo redukuje obciążenie cieplne, ale nie eliminuje bezpośredniego przypalenia pod złożem materiału. Pozostaje ono pomocniczym środkiem chłodzącym, natomiast taśma przenośnika odporna na przypalenie zapewnia podstawową ochronę przed długotrwałym kontaktem z rozgrzanym do czerwoności spiekiem.
5. Inne zastosowania materiałów gorących
Popiół denny, zestalony żużel i klinkier również stwarzają bezpośrednie ryzyko przypalenia, jednak ich warunki eksploatacji różnią się od warunków ciągłego przepływu spieku, przeważnie rozgrzanego do czerwoności, opisanego w rozdziale 4.
5.1 Popiół denny i żużel stały
Suchy popiół denny i zestalony żużel charakteryzują się dużym zróżnicowaniem wielkości, kształtu i temperatury cząstek. Drobne, gorące cząstki rozpływają się na taśmie, podczas gdy duże, rozżarzone bryły koncentrują ciepło i oddziałują na mniejsze obszary. Ostre krawędzie żużla również przecinają i ocierają pokrywę podczas załadunku.
Głównym problemem jest połączenie nierównomiernego przypalenia i uszkodzeń mechanicznych. Gorące, grube cząstki łatwo tworzą głębokie wżery w miejscach, gdzie okrywa została już przecięta lub ściśnięta. Odporna na przypalenie taśma przenośnika ogranicza głębokość tych miejscowych uszkodzeń i chroni tusze przed bezpośrednim działaniem czynników zewnętrznych.
W przypadku suchych układów z popiołem i żużlem taśma jest szczególnie przydatna, gdy w odprowadzanym materiale pozostają żarzące się cząstki, a chłodzenie wodne jest niepełne.
5.2 Klinkier z lokalnymi punktami zapalnymi
Klinkier zazwyczaj dociera do taśmy po schłodzeniu, więc większość materiału nie pozostaje już rozżarzona do czerwoności. Główne zagrożenie wynika z dużych grudek klinkieru lub zakopanego materiału, który utrzymuje znacznie wyższą temperaturę z powodu nierównomiernego chłodzenia.
Różni się to od transportu spieku rozgrzanego do czerwoności. Taśma nie jest poddawana ciągłemu, rozżarzonemu obciążeniu, ale powtarzające się punkty gorąca pozostawiają rozproszone wżery i stopniowo zmniejszają efektywną grubość powłoki.
Wysokotemperaturowa gumowa taśma przenośnikowa, która jest poddawana jedynie ogólnemu działaniu ciepła, nie w pełni rozwiązuje ten problem. Miejscowa ochrona przed przypaleniem kontroluje głębokość poszczególnych wżerów i zapobiega wielokrotnemu kontaktowi z gorącym klinkierem, który mógłby odsłonić karkas.
6. Ocena odporności na palenie
Odporność taśmy przenośnikowej na oparzenia należy oceniać na podstawie uszkodzeń pozostałych po kontrolowanym kontakcie z gorącym podłożem. W raporcie należy podać temperaturę kontaktu, czas jego trwania oraz źródło ciepła. W przypadku użycia stalowej kulki należy również podać jej średnicę.
6.1 Uszkodzenie pokrywy po kontakcie z gorącym podłożem
Po wykonaniu testu obszar uszkodzony jest czyszczony i rozcinany w celu dokonania pomiaru:
- Głębokość przypalenia
- Uszkodzony obszar
- Pozostała nienaruszona grubość okładki
- Pęknięcia, oderwanie gumy lub odsłonięcie karoserii
Wymagania dotyczące akceptacji powinny określać dopuszczalną głębokość przypalenia i pozostałą grubość powłoki. Porównania są ważne tylko wtedy, gdy próbki mają tę samą temperaturę kontaktu, czas trwania, źródło ciepła i pierwotną grubość powłoki.
6.2 Ochrona wewnętrzna po kontakcie z gorącym podłożem
Najgłębsza część uszkodzonego obszaru jest otwierana, aby sprawdzić, czy ciepło dotarło do osnowy lub spowodowało rozwarstwienie wewnątrz pasa. Kontrola powinna potwierdzić, że osnowa jest nadal chroniona i że nie doszło do rozwarstwienia między osnową, gumą łączącą a wzmocnieniem.
W przypadku pasów EP przyczepność między okładką, rdzeniem i warstwami tkaniny można zbadać zgodnie z normą ISO 252:2023 . W przypadku pasów z linkami stalowymi przyczepność między okładką a rdzeniem można zbadać zgodnie z normą ISO 8094:2013.
Wyniki badań laboratoryjnych pokazują poziom uszkodzeń w warunkach kontrolowanych. Wszelkie twierdzenia o dłuższej żywotności powinny być poparte liczbą godzin pracy, przewiezionym tonażem oraz dokumentacją napraw z porównywalnych zastosowań.
7. Chroń pasek przed działaniem ciepła
Taśma przenośnikowa odporna na ogień jest przeznaczona do bezpośredniego kontaktu z materiałami rozgrzanymi do czerwoności, których temperatura przekracza zakres roboczy konwencjonalnych taśm odpornych na ciepło. Jej działanie zależy od odporności gumy osłonowej na szybkie palenie i erozję, bariery termicznej spowalniającej przenoszenie ciepła oraz stabilności wiązań wewnętrznych podczas pracy.
Sama temperatura materiału nie definiuje pełnych warunków pracy. Czas kontaktu, uderzenie w miejscu załadunku oraz nieoczekiwane zatrzymanie materiału również wpływają na uszkodzenia taśmy. W przypadku zastosowań w hutach stali, gdzie materiał jest transportowany w temperaturze do 500°C, warunki te muszą być uwzględnione w specyfikacji taśmy.
Aby omówić odpowiednią konstrukcję pasa i uzyskać wycenę, prosimy o przesłanie nam rodzaju materiału, temperatury kontaktu, warunków obciążenia, specyfikacji pasa oraz zdjęć istniejących uszkodzeń pasa.
8. Często zadawane pytania
8.1 Czy taśma przenośnikowa odporna na palenie jest również ognioodporna?
Nie automatycznie. Odporność na palenie odnosi się do odporności na bezpośredni kontakt z rozżarzonymi do czerwoności materiałami, natomiast odporność na płomienie odnosi się do odporności pasa na zapłon i rozprzestrzenianie się płomieni. Odporność na płomienie należy oceniać oddzielnie, zgodnie z normami takimi jak ISO 340.
8.2 Czy górna i dolna pokrywa powinny być wykonane z tej samej mieszanki gumowej?
Tak. Obie powłoki są wulkanizowane w tym samym czasie, temperaturze i ciśnieniu. Różne związki chemiczne mogą wymagać różnych warunków utwardzania, przez co jedna strona pozostaje niedotwardzona, a druga przetwardzona.
8.3 Czy łączniki mechaniczne nadają się do taśm przenośnikowych trudnopalnych?
Generalnie zaleca się stosowanie połączeń wulkanizowanych. W przeciwieństwie do mechanicznych łączników metalowych, zachowują one ciągłą powłokę gumową, redukują słabe punkty termiczne oraz zapewniają lepszą wytrzymałość i trwałość przy powtarzających się uderzeniach ciepła i dużych obciążeniach.
8.4 Czy taśmociąg odporny na ogień może transportować materiał stopiony?
Nie. Taśmociąg odporny na palenie jest przeznaczony do transportu rozgrzanych do czerwoności materiałów stałych, takich jak gorący spiek i stały żużel. Nie jest przeznaczony do transportu stopionego metalu ani stopionego żużla.
8.5 Czy górna i dolna pokrywa muszą mieć taką samą grubość?
Nie. Zastosowanie tej samej mieszanki gumowej nie oznacza, że obie osłony wymagają takiej samej grubości. Górna osłona jest zazwyczaj grubsza, ponieważ ma bezpośredni kontakt z rozgrzanymi do czerwoności materiałami i jest odporna na przypalenia i uderzenia.
